ملحد می گوید :

من خدائی را پذیرم که به صوت آید به گوش

یا به چشم بینم مر اورا تا یقین یابم به هوش

پاسخی دارم به هش باش ظرفیت دانی چه هست ؟

گوش و چشم را هردو ظرف دان چون توان آری بدست

فرکانس چشم وگوش را بین چه ظرفی راست توان

بیش از آن چشمی ندارد، گوشی صوتی را از آن

آنچه را بینی زِ خالق کائنات است لا بغیر

تو زِ گردش هم نبینی شب و روزی در مسیر

پس زِ فکر خام برون آی تا شناسی خود چه ای

که توقع داری بینی در توانی که نه ای

من به چندین جا نوشتم روبخوان و هش به دار

تا نگردی تو اسیر فکر خام در روزگار

واقعیت نیستی

آنچه را بینی به هستی، روزگاری بوده نیست

با گذشت قرنی دو بین، که چه ها آمد به زیست

پس بدان نیستی نه نیست است، گنجی باشد بهر زیست

تا بکاوی و درآری مجهول باشد آن به چیست

زآن تو مجهول را بیابی، از درون کائنات

بهره یابی از تلاشت، همه از آن در حیات

صاحب این گنج خدای است، داده مارا سلطه ای

تا تو اندیشمند بکاوی، یابی از نیست بهره ای

آیۀ سیزده زِ قرآن جاثیه رو خوان ببن

سلطۀ باری تعالی، کوش بیابی کن یقین

این سخن آورده ام من، وآن به چند جای دگر

تا بدانی که زِ نیستی، هستی ها آید به در