«سبحانک یا الهی چقدر بزرگی؟!!!»

تو چسان خواهی زبنده، تا دهد قرضی تو را

                        همه چیز هم دانیم از توست، این جهان و آن سرا

این بزرگی را نشاید، جز به ذاتی چون خدا

                        ما که مملوکیم نداریم، از خدا چیزی جدا

پس تو ای فرزند آدم، باین بزرگی نیک نگر

                        که بتو عزت دهد او، تا دهی قرضش زِ زر

تا اگر مقروضی آید، نا توان از دین خود

                        آبرو دار از برایش، نَی سزد آن را ببرد