هائی از دین یا پای بندی به آن : کدام بهتراست ؟
متاسفانه عملکرد بسیاری از انسان ها با ظاهری آراسته به بیکی از ادیان الهی، چنان سخیفانه و نا به خرد مندانه است که کلمۀ دین را درهر زبان وگویشی که برای تفهیم یک واقعیت وضع شده است، چنان لکه دار می کنند که ملاحظه می شود، بسیاری از انسان های دیگربا صرف برخورد اولیه با این کلمۀ ( بدون زبان « دین » که به زبان حال می گوید : به خدا من تقصیری ندارم )، بدون توجه به اینکه چه پس آیندی دارد، ازآن روی گردان می شوند ! درحالی که دین مجموعه راه کارهای ممیزۀ بین انسان و حیوان شناخته می شود، وبه انسان هویت می بخشد تا خود را خوب بشناسد . و چه بسا افراد ممکن است با پای بندی بهمان خصائص ممیزۀ انسانی، ازچنین پیوندی روی گردان باشند . بنابراین دراین ره گذر حیاتی مواجه با چند گروه خواهیم بود، توجه فرمائید :
1. آنانی که با خصائص کاملۀ انسانی، با پییوند با دین خود را جزئی از جامعۀ جهانی انسانی می دانند و منافع جمع را مقدم برمنافع شخصی بشمار می آورند .
- 2. گروهی با همان خصوصیات نیکوی انسانی، خود راجدا از هر باور الهی می دانند .
3. دو گروه دیگر با داشتن باور ویا بدون آن، با بی بند وباری ویا ریاکاری، انسانیت را درجهت انگیزه های خود به بازی می گیرند، و موجبات تباهی دیگران را فراهم می سازند .
درپاسخ گفتار خود می توان گفت که ازاین چهار گروه، کدام یک بازندۀ زندگی شناخته می شود ؟
قدرمسلم دو گروه اول ودوم درفرض نفی دین، علاوه براین که با خاطری آسوده به زندگی می پردازند، چیزی هم از دست نمی دهند .
اما درصورت داشتن یقین برپیوند با خدا ویا برمبنای حساب احتمالات، فقط گروه اول را می توان رها یافته از پی آمد های حتمی یا احتمالی آن دانست .
احتمالی که هیچ زحمتی برای صیانت ازآن دربر ندارد، وانسان را با دادن هویت واقعی وشناساندن خود به خود، ازبردگی وبندگی متناسب با آن خود شناسی درامان می دارد ! که با آزادی آدمی درگزینه های خود، هر کس می تواند به گونه ای زندگی خود را بر مبنای باورخویش رقم زند !
اما دو گروه بعدی در یک ترازوی سنجش قرار می گیرند . و چه بسا آن باور دارندۀ به خدا چون منافقی ماند که از همتای گروه خود پشت تر شناخته می شود . زیرا زیان این افراد ریا کار از هر کس دیگر بدتر خواهد بود !